Drodzy
Rodzice
Trudnym momentem w
życiu dziecka jest agresja ze strony rówieśników. Jeśli odkryjemy taki fakt nie
bagatelizujmy go, licząc że „jakoś się to samo rozwiąże”. Musimy pomóc naszemu
dziecku, wspierając je, by nie straciło wiary w siebie i w nas.
Formy przemocy spotykane to:
a)
Przemoc fizyczna, np.: bicie kopanie,
popychanie, niszczenie rzeczy, plucie itp.
b)
Przemoc słowna, czyli np.: przezywanie,
wyśmiewanie, grożenie, obgadywanie
c)
Przemoc bez użycia słów i kontaktu
fizycznego, np.: miny, wrogie gesty, izolowanie.
Zazwyczaj fizyczną
przemoc stosują chłopcy, a w przypadku dziewczynek jest to działanie bardziej
zakamuflowane, np. obgadywanie i manipulowanie związkami.
Jak
rozpoznać, że nasze dziecko jest ofiarą przemocy?
Większość dzieci nie mówi o tym, że jest
ofiarą przemocy z powodu lęku przed zemstą sprawców, braku wiary w pomoc, obawy
że nikt nie uwierzy oraz z powodu wstydu.
Dlatego warto obserwować swoje dziecko,
czy ma:
- sińce, zniszczone lub brudne ubrania,
zniszczone przybory szkolne i zapytane nie potrafi wyjaśnić co się stało.
Ponadto dzieci będące ofiarami przemocy wyglądają na nieszczęśliwe, gorzej
śpią, pogarszają się w nauce, wycofują z kontaktów z innymi, „zamykają się w
sobie”, miewają bardzo zmienne nastroje, tracą apetyt, spóźniają się do szkoły,
trzymają blisko nauczyciela, wracają ze szkoły powoli, często dłuższą drogą,
kradną pieniądze z domu.
Jeśli obawiamy się, że
nasza pociecha jest ofiarą przemocy porozmawiajmy z nią o tym wprost, ale w
sposób delikatny, bo dziecko może bać się mówić na ten temat.
Starajmy się:
wysłuchać je uważnie (nie przerywać, nie
pospieszać, sprawdzać czy dobrze zrozumieliśmy);
zapewnić, że bardzo je kochamy, jesteśmy
po jego stronie i nie pozwolimy na krzywdzenie;
zapewnić o swojej gotowości do pomocy;
nie wyśmiewać się z jego słabości;
pomóc mu uwierzyć w siebie, docenić
każdy wysiłek ("próbowałeś się bronić", "odszedłeś
z podniesioną głową, brawo",
"zrobiłeś, co mogłeś"); pozwolić mu na płacz, uszanować jego lęk i
bezradność ("wiem, że to przykre", "nie łatwo jest się
bronić"); nie bagatelizować sprawy.
Pamiętajmy że, żadne dziecko nie jest winne temu, że
stało się ofiarą przemocy. Nikt nie ma prawa użyć w stosunku do niego przemocy.
Jeśli
z relacji dziecka wynika, że sytuacja nie jest zbyt trudna i dziecko ma szansę
samo sobie z nią poradzić, nasza rola
polega na:
-
wymyśleniu z dzieckiem sposobów przeciwstawienia się przemocy (co ma
dziecko
odpowiedzieć, co zrobić, kogo
poinformować w szkole itp.);
- przećwiczeniu trudnych sytuacji (np.
odegraniu scenek, w których dziecko ma
odpowiedzieć coś sprawcom);
- wsparciu dziecka (zapewnieniu go, że
może sobie poradzić, że w nie wierzymy, że nikt
nie ma prawa go krzywdzić, można
przypomnieć mu sytuacje, w których sobie dobrze
poradziło); zapewnieniu o swojej
gotowości do pomocy w razie, gdyby dziecko nie mogło sobie poradzić.
W
sytuacji, gdy dziecko nie jest w stanie
same przeciwstawić się powtarzającym się aktom przemocy, wtedy niezbędna jest
nasza interwencja.
Niektórzy rodzice w takich sytuacjach stosują
przemoc wobec sprawców. Nie jest to dobrym rozwiązaniem. Natomiast możemy
podjąć następujące działania:
- prowadzić zapis wszystkich sytuacji przemocowych,
o jakich opowiada nam dziecko;
- zgłosić sprawę na policję, jeśli nasze
dziecko zostało pobite lub okradzione;
- spotkać się z wychowawcą klasy i nawiązać
współpracę ze szkołą;
- poszukać specjalistów (pedagogów,
psychologów) dostępnych na naszym terenie (szkoła, poradnia, ośrodki), dla dziecka,
którzy pomogą mu poradzić sobie z sytuacją przemocy;
- sprawdzić czy są inni rodzice, którzy
mają ten sam problem i spróbować się z nimi porozumieć i działać wspólnie.
Drogi Rodzicu jeśli
znajdujesz się w sytuacji kryzysowej, przeżywasz konflikty lub przemoc domową i
potrzebujesz pomocy zgłoś się do Ośrodka Interwencji Kryzysowej w Biłgoraju,
który mieści się na ulicy Komorowskiego 20 (w budynku Domu Kombatanta). Telefon
(84) 686 4182.
